يه روز يه دانشمند يه آزمايش جالب انجام داد ... اون يه آكواريم شيشه ای ساخت و اونو با يه ديوار شيشه ای  به دو قسمت كرد.تو يه قسمت يه ماهی بزرگتر انداخت و در قسمت ديگه يه ماهی كوچيكتر كه غذای مورد علاقه ی ماهی بزرگه بود. ماهی كوچيكه تنها غذای ماهی بزرگه بود و دانشمند به اون غذای ديگه ای نمی داد ... او برای خوردن ماهی كوچيكه بارها و بارها به طرفش حمله می كرد اما هر بار به يه ديوار نامرئی می خورد. همون ديوار شيشه ای كه اونو از غذای مورد علاقش جدا می كرد .بالاخره بعد از مدتی از حمله به ماهی كوچيك منصرف شد. او باور كرده بود كه رفتن به اونطرف آكواريوم و خوردن ماهی كوچيكه كار غير ممكنيه. دانشمند شيشه ی وسط رو بر داشت و راه ماهی بزرگه رو باز كرد اما ماهی بزرگه هرگز به سمت ماهی كوچيكه حمله نكرد. اون هرگز قدم به سمت ديگر آكواريوم نذاشت .

ميدونيد چرا؟

اون ديوار شيشه ای ديگه وجود نداشت اما ماهی بزرگه تو ذهنش يه ديوار شيشه ای ساخته بود. يه ديوار كه شكستنش از شكستن هر ديوار واقعی سخت تر بود .اون ديوار باور خودش بود. باورش به محدوديت. باورش به وجود ديوار.

ما هم اگه خوب  تو اعتقادات خودمون جستجو كنيم كلی ديوار شيشه ای پيدا می كنيم كه نتيجه ی مشاهدات و تجربياتمونه. و خيلی هاشون هم اون بيرون نيستن و فقط تو ذهن خود ما وجود دارن .