هیچ میدونین چــرا طــــــلاق زیــــــاده؟        چـرا شُـله پیچــــای خـــــــــــانـــــواده؟
یــه ریشتــر م کـــــــه زندگی بلــــرزه            همــون دقیــــقه پیــچ و مُهــره هــــرزه
بــاید یه جـــــــور باشه مُهره بـــــا پیـچ          وگـــــــرنــه کُـــلّ زندگیت میشـه هیـچ
خواستی اگه بـــــا کــسی وصلت کنی         بـــــاید یــه کم ســـایزشــو دقّـت کـنی
نگـــــــــــو درستش میکنـم ســــه روزه         خـــــــــرابتـــرم میشـه دلت میســــوزه
زنت اگــــــه مثـل خـــودت نبــــــاشـــه           دو روز دیگه تـو خــــونه ی بــــابــــاشه
چـــرا میــخـوای رزوه شــو تغیــیر بـدی          نیـــومـــده بـــــه طفلـکی گیـــــر بـدی
جــــرا میخــوای نوششو نیشش کنی؟        مُهره ی نمــــره پنجـــو شیشش کنی؟
تو که خودت ســایـزتــــو داری از پـیش          برو پی مُهــــره ی نمـــــره ی شیــش
این کــــــــه میگم نمـــــره ی اخلاقـیه            بقیـــــه ی چیزا هنـــــــوز بـــــــــاقـیـه
همّه چی مون از روی خـود خــــواهیـه          تصــــــوّ راتمـــون همـش وا هیـــــــه
از ته شـــوش بگیر برو تـــــــا جــــردن           دروغ شــــــده عینهــــو آب خـــــوردن
رفیقمون تـــوی پی . اچ . دی گیـــــره          میخـواد بــره دی . اچ . پی ام بگیــره --> d.h.p = دختر حاجی پولدار
یارو خودش هر کاری خـواسته کــرده          دنبـــال دختــــــر نجیب می گـــــــرده
میخواد مث هلـــــو رسیـده بـــــــاشه         آفتـــــاب و مهتاب ام ندیـده بـــــــاشه
درسته میدون مـــــــانـــــــــورش کمه          امـــــــــــــــا اونم مثــــل خــودت آدمه
شــایـد اونم کسی رو دیده بـــــــاشه          یکی دو بــــار دلش تپیــده بــــــاشــه
این چیــــــــزا بیــن آدمــــــــا ذاتـیـــه           اون کــــه اینــــارو نداره قــــــــــاطیـه
اینجا " تی "دو نقطه مون "طــا"شـده         قــافیه مـون یه خورده " اکفــا " شده
یـه مــــو قه هـایی بـــا یــه ذرّه دقت           نقــــطه ی ضعفت میشه عین قــوّت
به خـاطـر یــه "طـــــــا " نمیگـزم لب           دوبــــــاره مـیـرم سـر اصل مطلـب
دختــر بیچـاره کــه شکل مـــاهــه              چیکــار کنـه کـه قلب تـو سیـــاهـه؟
خـدا بـه اون هـر چی قشنگی داده            از نظــر تــــو مــــایــه ی فســــاده
بهش میگی از تـو خـونـه جُم نـخور            هــر چی بگـه میگی صـداتــو بـبُر
تو خـونه اخم و فُحش و دادو بیــداد             تـــوی خیـابونم کـه گشت ارشـــاد
-------------------------------------
بـاید بری کُلاتــــــو قــــاضی کنی               یـه خورده تمـرین ریــــــاضی کنی
دلت میخواد تــــو هـر دقیـقه و رُب             هر چی میگی اونم فقـط بگه خُب
امّا مهمّه خُب چـه جـــوری باشه              از ته دل بــاشه یــا زوری بـــاشه
خُبای کوتاه و کشــــــــیده داریـم              خُبای بی حال و لهیـــــــده دارـیم
فـرق اینــــا زمین تــا آسمــــونـه               آدم بـــــاید ایــن چیـزارو بدونــــه
مثل دوتــــا ردیـف تــوی مثـنــوی              یه خُب باید بگی یه خُب بشنـوی
یه بیت خوب ، با دوتـا خُب قشنگه           یکی خُبش کـم بشه کار می لنگه
----------------------------------
تــــا پســــرا بهم نگفتن چـــــرا                یه خورده هم برم سر دختـــــرا
------------------------------
بعد چهــــار ســـــال پشت کنـکـور            قبول شدی یه جــــای دور بــــا زور
آخر سر گــــرفتی بـــــا هـنّ و هن            لیســـــــانــس درّه تپّـــه از رودهـن
نشستی خــونـه گل لگد می کنی          خـواستـگارای خــوبــو رد می کنی
به خـــــــاطر اینکـه لیسـانس داری           بی خـودو بی جهت کلاس میذاری
چرا باید تو کـه لیسانسه مــــونی؟          از رو کتــاب متنـو غلـــــط بخـونی؟
یه نکته هم بگم که یـــــــادت نـره            لیسانس خوبه ، ولی سـواد بهتره
میگی فلانی کــه بـابــاش وزیــــره           روزی هزار دفـعه بـرات می میـــره
برای ســـرکــار که بـابــات عـوامـه            فکـرای اینـجوری خیــال خـــــامــه
آخه بابــا اونکه بـــابـــاش وزیــــره            مگه خُـله بیـــــاد تـــــــورو بگیــره؟
هرجـــا میری کلّی طلا بــاهـــاتـه           تمـــوم دغدغت النگـــــوهـــاتــــه
تــــــوی طــلا فــــروشیـا پلاسی             بــه این میگن آخــــر بی کلاسی
میخوای مث عروس قصّه ها شی           کلّ نداشته هــاتـو داشته بـاشی
هزار امیــــد و آرزو بــاهــــاتــــــه              اینــا امید نیست، عُقده هـــــاتــه
شوهر بیچاره کـه کـــــــارمنــــده             چـه میدونه قیمت بنــــــز چـنــده
فـرشای شوهرت کــه زیر پـــاتـه              بعض گلیم پـــــاره ی بـــابـــــاتـه
صبر اونم یـه دفعـه ای سر میــاد             صدای آژیـــــــــر خطـر در میـــاد
وقتی ببــینه زندگیش سیـــاهــه            چاره ی کـــــار توی دادگــــاهــه

قانون گاو:

برای مثال شما قصد داری به عیادت کسی در بیمارستان بری، بهترین راه اینه که راه خودت را بگیری و مستقیم وارد بخش بشی و به کسی هم توجه نکنی، حالا مثلا اگر از نگهبان بپرسی که "الان ساعت ملاقات هست؟" یا اینکه "می‌تونم برم تو؟" اگر هیچ مشکلی هم وجود نداشته باشه  نگهبانه برای اینکه قدرت خودشو بهت نشون بده جلوت را می‌گیره. این قانون در جاهایی که قوانین مسخره و دست و پا گیر داره هم کاربرد داره، یعنی خیلی موانع قانونی (یا بهتر بگم سنگ اندازی‌ها) در مرحله  آغازین کارها بیشتر جلوه می‌کنند، وقتی شما بی توجه به همه‌ی آنها کارت را آغاز کردی، اکثر آنها خود به خود کنار می‌روند یا فراد مجبور می شن خودشونو با شما وقف بدن. در کل این قانون (قضیه) در جوامعی مثل جامعه ایران که فضولی در کار دیگران امری پسندیده (!) محسوب می‌شود بسیار کاربرد دارد.

قانون سگ: 

سگی شما رو دنبال کرده و شما فقط یه قرص نان دارید، اگر کل نان را جلوش بندازید، زود می‌خوردش و بعدش به شما حمله می‌کنه، پس بهترین کار اینه که نان را تکه تکه بهش بدین تا زمانی که به جای امنی برسید.

مثلا می‌دانید که طرح یک پروژه یک ماه طول می‌کشه، اما اگر به کارفرما بگویید یک ماه، شاکی می‌شه و فحش می‌ده، شایدم رفت و کار را داد به یکی دیگه، پس کار را در چند مرحله بهش تحویل می‌دهید. مثلا هفته اول سایت پلان، به همراه پلان اولیه، هفته دوم پلان نهایی و الا آخر! اینطوری طرف شاکی نمی شه که هیچ، کلی هم ذوق می‌کنه که تو جریان پیشرفت کار قرار داشته!

قوانین حمار  

در درس هندسه قضیه‌ای داشتیم به عنوان قضیه حمار که می‌گفت حاصل جمع طول دوضلع یک مثلث از طول ضلع سوم بیشتر است. اما قوانین حمار به همین خلاصه نمی‌شود. در ادامه کل قوانین حمار را توضیح می‌دم

قانون اول: 

هرگاه خری در یک کنج مثلث و منبع غذا در کنج دیگری باشد، خر مورد نظر همیشه مسیری را طی می‌کند که از یک ضلع مثلث می‌گذرد.

نتیجه‌گیری : در دبیرستان می‌گفتند که این یعنی خر هم می‌فهمه که اون راه نزدیکتره، اما در اصل اینه که همیشه کوتاه‌ترین راه، بهترین راه نیست و فقط خر کوتاه‌ترین راه را انتخاب می‌کنه! 

قانون دوم: 

هرگاه خری در فاصله‌ی مساوی بین دو منبع غذایی قرار گرفته باشد. آنقدر بین انتخاب نزدیکترین منبع تردید می‌کند و به سمت هیچکدام نمی‌رود تا از گرسنگی بمیرد!

نتیجه‌گیری: خیلی وقت‌ها تصمیم گیری بین دو یا چند گزینه در نتیجه عمل تاثیر چندانی نمی‌گذارد، پس تا فرصت نگذشته سریعتر تصمیم گیری کنید. 

قانون سوم: 

هرگاه در مسیری دو خر از روبرو ) شاخ به شاخ) به یکدیگر برسند، و مسیر به قدری تنگ باشد که این دو باید کمی از وسط جاده کنار رفته، به دیگری راه بدهند تا بتوانند رد شوند، هیچکدام از خرها از جای خود تکان نمی‌خورند. مثلا راننده نيسان

نتیجه‌گیری: خیلی وقتها برای رسیدن به نتیجه مطلوب بایستی به طرف مقابل امتیاز بدهید، به بازی "بُرد بُرد" بیاندیشید .سیاستمدار باشید، خر نباشید! 

نتیجه‌گیری‌های بالا را می‌شه به خیلی از مسائل مثلا سیاست خارجی، داخلی، اقتصادی، فرهنگی، مذهبی و … بسط داد.

به امید روزی که همه مثل آدم رفتار کنند

http://shakespeare.mit.edu/works.html

عکس یادگاری در مقابل مک ‌کورمیک‌ هال، در سال ۱۳۰۹ هجری خورشیدی

• "بچه‏ها مملكت شما سابقهٔ درخشانى داشته است. بازگشت به آن روزگار درخشش بستگى به همت و شجاعت و كوشش شما دارد. اميدوارم حرف من در گوش و قلب شما باشد و براى ملت و كشورتان مفيد واقع شويد."
• میگفت " سیگار لوله بی مصرفی است که یک سر آن آتش و سر دیگر آن احمقی است!"

این مثنوی حدیث پریشانی من است                     بشنو که سوگنامه ی ویرانی من است

امشب نه اینکه شام غریبان گرفته ام                   بلکه به یمن آمدنت جان گرفته ام

گفتی: غزل بگو،  غزلم شور و حال مرد...  ...بعد از تو، حس شعر فنا شد، خیال مرد

گفتم: مرو، که تیره شود زندگانی ام                    با رفتنت به خاکِ سیه می نشانی ام

گفتی: زمین مجال رسیدن نمی دهد                     بر چشم باز، فرصت دیدن نمی دهد 

وقتی نقاب، محور یکرنگ بودن است                    معیار مهرورزیمان سنگ بودن است 

دیگر چه جای دلخوشی و عشق بازی است؟      اصلا کدام احمق ازاین عشق راضی است؟

این عشق نیست،  فاجعه ی قرنِ آهن است       من بودنی که عاقبتش، نیست بودن است 

حالا که به حرفهای غریبت رسیده ام                   فهمیده ام که خوب تو را،  بد شنیده ام!

حق باتو بود،  از غم غربت شکسته ام...              بگذار صادقانه بگویم...که خسته ام

بیزارم از تمام رفیقانِ  نا رفیق...                           اینها چقدر فاصله دارند تا رفیق

من را به ابتذالِ نبودن کشانده اند                        روح مرا به مسند پوچی نشانده اند

تا این برادران ریاکار زنده اند...                              این گرگ سیرتان جفاکار زنده اند...

یعقوب درد می کشد و کور می شود                    یوسف همیشه وصله ناجور می شود

اینجا نقاب شیر به کفتار می زنند                          منصور را هر آینه بر دار می زنند

اینجا کسی برای کسی، کس نمی شود              حتی عقاب، درخور کرکس نمی شود

جایی که سهم مرد، بجز تازیانه نیست                 حق باتو بود... ماندنمان عاقلانه نیست

ما می رویم، چون دلمان جای دیگر است              ما می رویم... هر که بماند مخیّر است

ما می رویم... گرچه زالطاف دوستان                    بر جای جایِ پیکرمان زخم خنجر است

دل خوش نمی کنیم به عثمان و مذهبش              در دین ما ملاک مسلمان ابوذر است

ما می رویم... مقصدمان نامشخص است...         هر جا رویم بی شک از این شهر بهتر است

از سادگی است، گر به کسی تکیه کرده ایم          اینجا که گرگ با سگ گله برادر است

ما می رویم... ماندنِ با درد فاجعه است...            در عرف ما نشستن یک مرد فاجعه است

این جاده، گرچه بابِ من و پایِ لنگ من نیست          باید شتاب کرد... مجالِ درنگ نیست

بر درب آفتاب پی باج می رویم...                           ما هم بدون بار به معراج می رویم

روزها فکر من اینست و همه شب سخنم * * * که چرا غافل از احوال دل خویشتنم
از کجا آمده ام، آمدنم بهر چه بود؟ * * * به کجا میروم؟ آخر ننمایی وطنم
مانده ام سخت عجب، کز چه سبب ساخت مرا * * * یا چه بوده است مراد وی ازین ساختنم
جان که از عالم علوی است، یقین میدانم * * * رخت خود باز برآنم که همانجا فکنم
مرغ باغ ملکوتم، نیم از عالم خاک * * * دو سه روزی قفسی ساخته اند از بدنم
ای خوش آنروز که پرواز کنم تا بر دوست * * * به هوای سر کویش، پر و بالی بزنم
کیست در گوش که او میشنود آوازم؟ * * * یا کدامست سخن می نهد اندر دهنم؟
کیست در دیده که از دیده برون مینگرد؟ * * * یا چه جان است، نگویی، که منش پیرهنم؟
به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی * * * یک دم آرام نگیرم، نفسی دم نزنم
می وصلم بچشان، تا در زندان ابد * * * از سرعربده مستانه به هم در شکنم
من به خود نامدم اینجا، که به خود باز روم * * * آنکه آورد مرا، باز برد در وطنم
تو مپندار که من شعر به خود میگویم * * * تا که هشیارم و بیدار، یکی دم نزنم
شمس تبریز، اگر روی به من بنمایی * * * والله این قالب مردار، به هم در شکنم

مولانا

........شهریار کوچولو گفت: بیا با من بازی کن. نمی دانی چه قدر دلم گرفته....

روباه گفت: نمی توانم بات بازی کنم. هنوز اهلیم نکرده اند آخر.

شهریار کوچولو آهی کشید و گفت: معذرت می خواهم.

اما فکری کرد و پرسید: اهلی کردن یعنی چه؟

روباه گفت: تو اهل این جا نیستی. پی چی می گردی؟

شهریار کوچولو گفت: پی آدم ها می گردم. نگفتی اهلی یعنی چه؟

..............................

- یک چیزی است که پاک فراموش شده. معنیش ایجاد علاقه کردن است.

- ایجاد علاقه کردن؟

روباه گفت: معلوم است. تو الان واسه من یک پسر بچه ای مثل صد هزار پسر بچه ی دیگر. نه من هیچ احتیاجی به تو دارم نه تو هیچ احتیاجی به من. من هم واسه تو یک روباهم مثل صد هزار روباه دیگر. اما اگر منو اهلی کردی هر دوتامان به هم احتیاج پیدا می کنیم. تو واسه من میان همه ی عالم موجود یگانه ئی می شوی، من واسه تو.

شهریار کوچولو گفت: کم کم دارد دستگیرم می شود. یک گلی هست که گمانم مرا اهلی کرده باشد.

..........................

روباه گفت: ارزش گل تو به قدر عمری است که به پاش صرف کرده ای.

شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: ...به قدر عمری است که به پاش صرف کرده ام.

روباه گفت: انسان ها این حقیقت را فراموش کرده اند اما تو نباید فراموش کنی. تو تا زنده ای نسبت به چیزی که اهلی کرده ای مسئولی. تو مسئول گلتی.

شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند تکرار کرد: من مسئول گلمم.

دود اگر بالا نشیند کسر شان شعله نیست / روی دریا خس نشیند، قعر دریا گوهر است

کاکل از بالا بلندی رتبه ای پیدا نکرد / زلف از افتادگی لایق مشک و عنبر است

شست و شاهد هر دو دعوی می کنند / پس چرا انگشت کوچک لایق انگشتر است

آهن و فولاد هر دو از یک کوره آیند برون / آن یکی شمشیر گردد دیگری نعل خر است

نا کسی گر از کسی بالا نشیند عیب نیست / جای چشم ابرو نگیرد گرچه او بالاتر است

کره اسب از نجابت در تعاقب می رود / کره خر از خریت پیش پیش مادر است

سعدیا عیب خودت گو مگو عیب دگران / هر که گوید عیب خود از همه بالاتر است

عمرش فقط به خاطر یک اشتباه رفت

حالا دوباره قصه همان است مو به مو

دختر که با طناب نگاهی به چاه رفت

هم پای من تمام غزل گریه می کند

تک دخترش شبیه خودش بی گناه رفت

از ابتدای عمر زمین تا همیشه زن

همراه شب شکفته شد اما پگاه رفت

فریاد او به گوش زمان بی اثر نشست

بی چادری سپید همیشه سیاه رفت

تیتر درشت کادر ورق پاره های صبح

این شد که از نگاه زمین نور ماه رفت

نه اینکه هر کسی چهار تا کتاب خواند روشنفکر شد. نه اینکه هر کس کتابهای شریعتی را خواند قد شریعتی درک دارد. اما یادتان می آید آن پیرزنی که برای خرید حضرت یوسف آمده بود؟ گفتند : تو پولی نداری که یوسف را بخری! گفت: باشد، همین که در صف خریداران یوسف باشم برایم کافیست...

حال حکایت ما شد و شریعتی... اگر قطره ای از اندیشه او را هم درک کنیم کافیست.

تعریف و تمایز شریعتی از عشق و دوست داشتن بسیار زیباست:

دوست داشتن از عشق برتر است. عشق یك جوشش كور است، و پیوندی از سر نابینایی .اما دوست داشتن پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت ، روشن و زلال .

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هر چه از غریزه سر زند ، بی ارزش است• و دوست داشتن از  روح طلوع می كند و تا آنجا كه یك روح ارتفاع دارد ، دوست داشتن نیز با آن اوج می گیرد .

عشق یك فریب بزرگ و قوی است و دوست داشتن یك صداقت. راستین و صمیمی ، بی انتها و مطلق.
عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن در، دریا شنا كردن.

عشق بینایی میگیرد و دوست داشتن بینایی می دهد.
عشق خشن است و شدید و در عین حال نامطمئن ، و دوست داشتن لطیف است و نرم و در عین حال پایدار و سرشار از اطمینان.

در عشق رقیب منفور است و در دوست داشتن است كه ((هواداران كویش را چو خان خویش دارند ))
حسد شاخصه عشق است ، چه عشق معشوق را خویش می بیند و همواره در اضطراب است كه دیگری از چنگش نرباید و اگر ربود با هر دو دشمنی می ورزد و معشوق نیز منفور است .و دوست داشتن ، ایمان است و ایمان یك روح مطلق است، یك ابدیت بی مرز است از جنس این عالم نیست .
عشق رو به جانب خود دارد و دوست داشتن رو به جانب دوست .

دوست داشتن از عشق برتر است و من ، هرگز ، خودم را تا سطح بلندترین قله عشق های بلند ، پایین نخواهم آورد. براستی كه دوست داشتن فراتر از هر چیز است.

دکتر علی شریعتی
كویر         

چيست در زمزمه مبهم آب؟

چيست در همهمه ی دلكش ابر؟

چيست در بازي آن ابر سپيد،

روي اين آبي آرام بلند،

كه ترا مي‌برد اينگونه به ژرفاي خيال؟

پرتقال

بنجامين روزن‌باوم

بنجامين روزن‌باوم نويسنده‌ي امريكايي در سال 1969 به دنيا آمد و در آرلينگتن بزرگ شد.كار داستان نويسي را از سال 2001 آغاز كرده و در حال حاضر با همسر و دو فرزندش ساكن بازل سوئيس است.نخستين مجموعه داستانش به زودي منتشر مي شود.اين نخستين داستان نويسنده است كه با اطلاع و اجازه‌ي خودش به زبان فارسي ترجمه و منتشر مي شود.

يك پرتقال بر جهان حكومت مي‌كرد.

دور از انتظار بود اما قدرت به صورت موقت از طرف كائنات در كليه‌ي امور به يك پرتقال ساده واگذار شد.

پرتقال كه در باغي در فلوريدا قرار داشت با تواضع بار امانت را گردن گرفت.پرتقال‌هاي ديگر،پرنده‌ها و آدم‌هاي تراكتور سوار از شوق گريستند و موتور تراكتورها زمزمه‌ي شكر از خود در كردند.

خلبان‌هاي هواپيماهاي مسافربري كه بالاي باغستان مي‌چرخيدند به مسافران خود اعلان مي‌كردند ما بر فراز باغي هستيم كه در آن پرتقالي ساده كه روي يك شاخه‌ي كوچك روييده بر جهان حكومت مي‌كند.مسافران هم با شور و شعف دهانشان باز مي‌ماند.فرماندار فلوريدا هر روز را تعطيل اعلان كرد.عصر يك روز تابستاني دالايي لاما به باغ آمد و با پرتقال جلسه تشكيل داد و در باره‌ي زندگي بحث كرد. زماني كه فصل برداشت رسيد ،هيچ كدام از كارگران مهاجر حاضر به چيدن پرتقال نشدند،اعلان اعتصاب عمومي كردند.پيمانكار گريه كرد. پرتقال‌هاي ديگر هم قسم شدند كه زهر هلاهل مي‌شوند.اما پرتقالي كه بر جهان حكومت مي‌كرد گفت:« دوستان من بداخلاقي نكنيد،وقتش رسيده.»

سرانجام يك نفر را از شيكاگو آوردند،مردي كه دلش از سنگ بود و سوز و سرماي زمستاني درياچه‌ي ميشيگان را داشت.كيف خود را باز كرد از نردبان بالا رفت و پرتقال را كند.پرنده‌ها ساكت شدند و ابرها گريختند.پرتقال از مرد شيكاگويي تشكر كرد. مي‌گويند وقتي پرتقال وارد چرخه‌ي ملي فرآوري و توزيع شد،برخي از ماشين‌ها را به طلا تبديل كرد،راننده‌‌هاي كاميون عارف شدند،مديران سالخورده‌ي فروشگاه‌هاي محلي دختران همجنس‌گراي مطرود خود را از وال استريت فراخواندند و همه بخشيده شدند.

سه روز پيش پرتقالي را كه بر جهان حكومت مي‌كرد به قيمت 39 سنت از فروشگاه سيف‌وي خريدم و سه روز توي سبد ميوه جلو خودم گذاشتم و از او درس گرفتم.امروز به من گفت وقتش رسيده و من خوردمش.

حالا دوباره سر خود رها شده‌ايم.

Benjamin Rosenbaum